บทที่ 71 ตอนที่ 71

ดึกสงัดยามราตรีที่เหน็บหนาวและเปล่าเปลี่ยว ลูเซียส เมเนนเดซนอนพลิกตัวกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกอ้างว้าง ที่นอนดูกว้างขวางเกินความจำเป็นยามที่ต้องนอนเพียงลำพัง ความโหยหาทำให้เขานอนไม่หลับมาตลอดครึ่งคืน ญานิดาไม่ได้เข้ามานอนกับเขาอย่างที่ลั่นวาจาไว้จริงๆ เขาควรจะดีใจสิ ควรจะดีใจที่ตัวเองจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ